Τα τελευταία χρόνια το ίντερνετ χρησιμοποιείται από όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Φαίνεται χρήσιμο στην καθημερινότητα του καθενός, ανεξαρτήτως της ενασχόλησης του ή τον ενδιαφερόντων του, κι αυτό γιατί καλύπτει μια τεράστια γκάμα θεμάτων. Θέλεις μαγειρική, σπορ, ενημέρωση, πολιτική (άσχετα αν διαβάζουμε ο,τι μας επιτρέπουν), φύση, εκπαίδευση; Θα το βρεις. 'Όπως ήταν επόμενο δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που όλοι λίγο-πολύ χρησιμοποιούμε. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω πότε ακριβώς πρωτοεμφανίστηκαν τα blogs και από ποιους αλλά υποθέτω είχαν ενημερωτικό χαρακτήρα για θέματα που συζητιούνται κυρίως στις ειδήσεις. Ξέρω όμως πως σήμερα και η κουτσή Μαρία γράφει(σόρρυ Μαράκι).Το τελευταίο το διάβασα ως σχόλιο κάπου σχετικά με τα blogs και μου κακοφάνηκε. Όμως μήπως δεν έχει και τόσο άδικο; Τα μισά από τα άτομα που γνωρίζω γράφουν σε blog. Δεν ξέρω αν είναι καλά ή όχι, ούτε με τι θέματα ασχολούνται. Ωστόσο προξενεί εντύπωση. ΄Η ξαφνικά την είδαμε όλοι συγγραφείς ή από να μιλάμε στον τοίχο αποφασίσαμε να γράψουμε. Κι αφού το χαρτί και το μολύβι είναι passe πιάσαμε το πληκτρολόγιο. Το twitter αποδεικνύει κι αυτό με τη σειρά του πως έχουμε ανάγκη την παρέα. Είναι πολύ "φυσιολογικό" να λέμε σε αγνώστους τι κάνουμε, που είμαστε, τι νιώθουμε; Ή σιγά σιγά ξεχνάμε να κοινωνικοποιούμαστε ή βρίσκουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας όπως θα θέλαμε να είμαστε. Να δώσουμε μια εικόνα που στον πραγματικό κόσμο δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε. Ή ακόμα χειρότερα δεν έχουμε άτομα στο περιβάλλον μας που μπορούν/θέλουν να μας δουν.
Δεν είμαι σίγουρη αν τα παραπάνω ακούγονται υπερβολικά, ρομαντικά, χαζά ή δε ξέρω κι εγώ πως θα το πάρει ο καθένας αλλά θέλω να πιστεύω πως ακόμα υπάρχουν άτομα που θέλουν να μας ακούν και όχι να μας διαβάζουν, να ρωτάνε για εμάς κι όχι να περιμένουν να τους ενημερώσουμε, που τα σημαντικά λόγια/σκέψεις προτιμούν να τα κάνουν πράξεις και όχι να τα ανακοινώνουν. Καλό είναι να ακολουθούμε τις εξελίξεις αλλά όχι να αλλοιωνόμαστε εξαιτίας τους.
